Nodira ( Gʻazallar )

Boʻylakim mumtoz erursen barcha sultonlar aro,
Shod qilgʻil bandalarning koʻnglini ehson etib...
Fuqaro holigʻa gar boqmasa har shoh, anga
Hashmatu saltantu raf’atu shon barcha abas.
Shoh oʻldirki rayyatga tarahhum qilsa,
Yoʻq esa qoidai amnu omon barcha abas.

Shoira inson qadri qiymatini yuqori qoʻydi, uning ruhan boy va mazmundor boʻlishini kuyladi. Bu esa uning muhabbat tuygʻularini chuqur seza olishi bilan bogʻliq edi. Shuning uchun ham u insoniylik va muhabbatning mavjudligigina insoning haqiqiy inson ekaniga dalolat berishini qayta-qayta takrorlaydi:


Muhabbatsiz kishi odam emasdur,
Gar odamsen muhabbat ixtiyor et.
Nodira, jomi muhabbatni labo-lab ichibon,
Mastlik birla qilay ishq namozini ado.
Jahonda, Nodira, ishq ixtiyor et
Muhabbatsiz kechurgʻon hayf avqot.

Nodira kuylagan muhabbat insonlar oʻrtasidagi qalbning qalbga intilishi natijasida paydo boʻlgan sof, samimiy muhabbatdir. Olijanob insoniy tuygʻu boʻlmish bunday sevgining eng oliy xususiyati — vafodorlikni shoira ayniqsa baland ilhom bilan tarannum etadi.


Nodira koʻyida bosh qoʻymogʻim ermas noyob
Itlari hayli erur maqsadi ikrom menga.
Boʻlsa to umru hayoti boqi,
Meni ilkimduru domoni vafo.